The Girl Who Died - Rozdział 1

         Młody panicz przechadzał się po ulicach Anglii w towarzystwie czarnego lokaja. Swoją twarz ukrywał pod dużym cylindrem i szybko spuszczał głowę, gdy tylko zauważał, że ktoś próbuje dostrzec choć skrawek jego młodej twarzy.  Jego długi, ciemny płaszcz przesuwał się po pękniętym chodniku, brudząc się przy tym wodą z kałuży i kurzem. Pod czarnymi kosmykami włosów ukrywały się niebieskie oczy, w czym jedno było zasłonione opaską. W prawej ręce dzierżył solidnie zdobioną laskę, którą postukiwał w grunt ziemi za każdym razem, kiedy wykonywał krok. Buty na obcasie dodawały mu wzrostu, a elegancki granatowy ubiór z czarnymi pasami postarzał go o parę lat. Swoją postawą i posturą przypominał szlachcica, dlatego biedni ludzie wpatrywali się w niego jak w obrazek, nie mogąc nadziwić oczu. Jego natomiast drażniły łapczywe wzroki, które upierdliwie podążały za jego krokami, więc gwałtownie skręcił w stromą uliczkę i tam kontynuował swój spokojny, dumny krok. Jego spacer nie trwał długo, bo po chwili zatrzymał się przy zakładzie pogrzebowym. Podniósł głowę i z kpiącym uśmieszkiem przyjrzał się ogromnemu napisowi ‘’Undertaker’’. Ściągnął cylinder ukazując światu swoją czarną czuprynę i po kilku sekundach ponowił swój krok. Wysoki lokaj otworzył mu drzwi kłaniając się lekko, a ten wszedł z lekkim wahaniem do środka. Zastała go ciemność i niewyobrażalny chłód, który przeszedł przez jego ciało. Na samym środku pomieszczenia znajdowała się srebrzysta trumna z bogato zdobionym krzyżem, a po bokach te mniej okazałe, bo z drewna i z innych równie tanich materiałów. Ciel wiedział już gdzie szukać swojego starego przyjaciela. Z łatwością podniósł ciężkie, srebrne wieko i zajrzał do środka oczekując długowłosego grabarza. Ku jego zdziwieniu nie zastał srebrnowłosego znajomego, ale nie za dobrze pachnące zwłoki, które wydawały się kisić w środku już od dawien dawna. Panicz z hukiem opuścił ciężkie wieko i zdegustowany wcześniejszym widokiem począł krzątać się po pomieszczeniu. Lokaj usunął się na bok i zaczął uważnie ilustrować poczynania panicza, który w akcie desperacji zaczął penetrować drewniane trumny. Po chwili jedna z nich drgnęła – niezauważalnie, ale Ciel usłyszał cichy szmer pochodzący z jej środka. Podszedł do trumny i gwałtownie wyrwał z zawiasami drewniane wieko. Jego oczom ukazały się dobrze mu znane długie włosy i czarny ubiór, który zdobił wysokie, chude ciało mężczyzny znajdujące się w środku pochówka.

         - No proszę. – westchnął grabarz. – a już myślałem, że wam się schowam.

Ciel podniósł brwi w akcie zdziwienia i spoglądał na dawnego przyjaciela, który stał aktualnie do niego tyłem.

         - Dobra, dobra. – kontynuował srebrnowłosy. – zapłacę te rachunki jutro, a teraz idźcie. I zamknijcie trumnę jeśli łaska.

Panicz odkaszlnął. Undertaker w pierwszej chwili gwałtownie stanął na baczność, ale po chwili zaczął odwracać się do gości. Ostatecznie Ciel ujrzał w pełni jego twarz.

         - Ciel Phantomhive. – wyszczerzył się grabarz. – W ogóle się nie postarzałeś.

         - Myślałem, że bardziej zdziwisz się na wieść, że żyję i mam się dobrze. – chłopak czując się jak w domu usiadł na zakurzonym krześle chwytając czaszkę zdobiącą jedną z wielu półek w pomieszczeniu.

Mężczyzna uśmiechnął się jeszcze bardziej.

         - Plotki w świecie Shinigamich szybko się rozchodzą. Wieść, że żyjesz krąży już szmat czasu po Anglii.

Ciel pokręcił chwilę czaszką, po czym spytał:

         - Ile to już lat? Od mojej śmierci?

         - Sześć, i trzy miesiące. – zarecytował bez zastanowienia grabarz robiąc porządki w stosach trumien.

         - Sześć lat i trzy miesiące. – powtórzył cicho panicz popadając w zadumę. – Słyszysz, Sebastianie? To już sześć lat.

Lokaj stał niewzruszony z boku ze swoim standardowym, złośliwym uśmieszkiem.

         - Zmieniając temat. – mruknął chłopiec. – Co to wcześniej było? Zalegasz z rachunkami?

Undertaker pokręcił smętnie głową i odparł:

         - Te kanalie żyć mi nie dają. Jednemu z nich pomogłem pochować swoją matkę i tak się teraz odwdzięcza. Rachunki to, rachunki tamto. Bo przyjdzie komornik, bo wyłączymy prąd. Takie gadanie.

         - A te zwłoki w srebrnej trumnie? Ile tam je trzymasz? Biedaczysko prawie zdążyło się rozłożyć.

         - A no popatrz! - podniósł głos. – Na śmierć zapomniałem o panie Jacku! Miałem się nim zająć już ponad tydzień temu! No ale nic. Rodzina poczeka.

Ciel wydał z siebie cichy pomruk, co sprowokowało Undertakera do zmienienia tematu.

         - A jaki jest powód Twojej wizyty?

         - To już nie można odwiedzić swoich starych przyjaciół? – uśmiechnął się wrednie.

Grabarz również odwzajemnił uśmiech w swój własny specyficzny sposób, po czym przewalił parę starych rupieci, które walały się w kącie. Po krótkiej chwili znalazł to czego szukał.

         - Może herbatki? – wyszczerzył się do panicza, machając pojemnikiem z miarką*.

Ten wzdrygnął się tylko, mając przed oczami wizję ludzkich wnętrzności mieszczących się w plastikowym naczyniu. Ciekawe co jeszcze miało okazję się tam znaleźć.

         - Raczej podziękuję. – odparł.

         - No to może herbatniczka? – potrząsnął miedzianym pojemnikiem.

         - Nie. – odchrząknął nawet się nie zastanawiając.

Kiedy Undertaker był zajęty odstawianiem herbatników, wzrok Ciela mimowolnie powędrował do srebrnej trumny.

         - A więc powiadasz, że to pan Jack. – powiedział cicho chłopiec.

         - Tak, moja najświeższa ofiara. – odparł wesoło srebrnowłosy. - Bo widzisz, niedługo po Twojej śmierci zaczęła się seria bardzo ciekawych morderstw. Ah, aż mnie ciarki przechodzą, kiedy o tym myślę.

         - Mianowicie? – zainteresowany chłopak odstawił czaszkę na swoje miejsce.

         - Wszystkie ofiary nie miały prawego oka, natomiast na lewym wypiętnowano pentagram, zapewne rozżarzonym prętem.

Ciel bez pozwolenia grabarza uniósł srebrne wieko trumny i podniósł powiekę ofiary. Jego oczom ukazało się mrożące krew w żyłach piętno na oku. Panicz odruchowo zakrył swoje oko, nerwowo stwierdzając, że ofiara ma taki sam znak jak on po podpisaniu kontraktu z demonem. Mało tego – robota była profesjonalna, dokładna i perfekcyjna. Dokładnie odwzorowywała pentagram jaki posiadał on i jego lokaj.

         - Sebastianie, podejdź. – wydał rozkaz.

Mężczyzna po chwili znalazł się przy swoim paniczu. Zilustrował ofiarę.

         - Ile było takich ofiar? – chłopak zwrócił się w stronę grabarza.

         -Czternaście. – odpowiedział. - A przynajmniej tyle znaleziono.

         - Wspomniałeś, że morderstwa zaczęły się zaraz po mojej śmierci. To znaczy kiedy?

         - Nie jestem pewien. – zamyślił się. – Myślę że pół roku po twoim pogrzebie.

         - Gdzie znaleziono pierwsze ciało?

         - Nie wiem, to wszystko jest w aktach policyjnych. Ja tylko miałem za zadanie pochować zwłoki, nie dociekałem zbytnio w tą sprawę.

         - W aktach policyjnych? To utrudnia sprawę. – zamyślił się Ciel. – Sebastianie, idziemy. –skierował się do wyjścia.  – Widać, że Anglia przywitała nas nową zagadką do rozwiązania…

Kiedy nie zauważył lokaja przy swoim boku, zatrzymał chód i odwrócił się w stronę srebrnej trumny. Michaelis bacznie przyglądał się ofiarze, nie wykonując przy tym ani najmniejszego ruchu.

         -Sebastianie. – pośpieszył go panicz.

Mężczyzna oderwał się od nieżyjącego ciała i razem z Cielem wyszedł z budynku.

         - Mam nadzieję, że niedługo mnie odwiedzicie. – rzucił w ich stronę Undertaker, poczym wrócił do swoich wcześniejszych spraw.

Ciel natomiast wszedł w ciemną uliczkę i przeszedł całą jej długość. Kiedy wstąpił na zatłoczony chodnik, spuścił wzrok i zakrył twarz cylindrem, bojąc się, że ktoś może go rozpoznać. Postukując laską przemierzał ruchliwą Anglię, kątem oka obserwując okolicę. To było tylko kilka lat, ale zmiany jakie zaszły w jego rodzinnym mieście były znaczne. Widział wiele znajomych twarzy i budynków. To przywróciło mu wspomnienia w czasach, kiedy jeszcze nie był demonem. Ale raczej za tym nie tęsknił.

Zatrzymał się kiedy poczuł coś pod stopami. Kremowa, zabłocona kartka ugięła się pod jego ciężarem i pod wpływem wiatru, wymsknęła mu się spod buta. Panicz jednym ruchem ręki złapał śmiecia, który poleciał wjego stronę i miał go już wyrzucić, kiedy spostrzegł złoty napis. Otworzył ozdobną kartkę i przeczytał jej zawartość.

         -Sebastianie. – zwrócił się do panicza. – Dasz radę załatwić dwie maski przedwieczorem?

Lokaj wyraźnie zdziwił się pytaniem panicza, ale szybko odpowiedział:

         - Nie jest to niemożliwe.

         - Zatem oczekuję ich o 18. Zanim weźmiemy się za morderstwa, musimy wstąpić na pewien bal.

         - Yes, my lord. – pokłonił się.

         - I jeszcze jedno. – Ciel podał mu kremową kartkę. – Da się coś tym zrobić? Jest cała zabłocona i do tego nie na moje nazwisko.

Sebastian szybko przeczytał jej treść i z uśmiechem schował ją do kieszeni.

         - Zajmę się wszystkim.

Ciel ponowił swój chód. W jego głowie kotłowało się teraz wiele myśli odnośnie ozdobnej kartki. I miał wrażenie, że nie powinien pojawić się na tym balu… Tym razem jednak ciekawość zwyciężyła.

‘’ Pragniemy zaprosić pana Karla Neumana wraz z małżonką Paulą Neuman na dwudzieste urodziny Elizabeth Middleford, które odbędą się o godzinie 20.00 w posiadłości Middlefordów. Maski obowiązkowe.

                                                                                   Służba rodu Middleford ‘’

*W mandze – 2 tom, str. 48, 55(dla dociekliwych), nie wiem jak w anime, Undertaker podał Lau, Cielowi, Grellowi i Madame Red herbatę w takich oto pojemnikach. Z dużą niechęcią podchodzili do naczynia, zważając na to jaką grabarz ma pracę…